Tja, en dan meteen na en zelfs tijdens Drebbel kwamen de voorbereidingen voor het Mijzenfestival. Wie had gedacht dat ik ooit met Johannes de Boom, de vroegere zanger van The Shavers op één podium zou staan? Johannes, 1.90, is van top tot teen getatoueerd met van alles en nog wat. Je kan het zo gek niet bedenken of het is wel ergens op het volumineuze lijf van Johannes in de vorm van een tattoo te vinden. Johannes was het Orakel van de Mijzen. En ik was zijn Verschijning, de Godin van het Licht. De Godin mocht niet spreken, in die rol mocht ik alleen maar zingen. Johannes is een heel lief en bijzonder mens. Hij droeg gedichten voor uit eigen werk, zong en declameerde teksten en gedichten van onze regisseur en medespeelster Anouk Brusse.

Anouk speelde onze manager compleet met een krijtstreeppak. Vooral kinderen reageerden spontaan op Johannes. Hij had een grote verzameling stempels en ieder kind kreeg een stempel die Johannes bij hem of haar vond passen. Het leken net tattoos. Ons optreden was een doorgaande improvisatie-voorstelling. Het paviljoen, dat gesponsord was door Ruiter Dakkapellen stond daadwerkelijk op de plek waar vroeger een bedevaartskerk had gestaan. Die cultus werd door ons weer in ere hersteld als het wonder van de Mijzen. Bezoekers werden met rozenblaadjes overdekt, toegezongen, ingestraald, alle kwalen werden behandeld, kortom, ons paviljoen was een klein Lourdes. Zelfs paarden werden meegenomen om weer te genezen. Elke dag hadden we ook een aantal verschillende musici die het spel meespeelden. Mooi was om te merken dat bezoekers elke dag terugkeerden om soms wel 45 minuten plaats te nemen in het paviljoen en niet zeker wisten of het nu echt was of theater. En na 4 dagen wisten we dat zelf ook niet meer….